براي گوسفند سرزمين من-١
سفيدِ سفيد...پُف كرده و تپل. اروم و بي صدا ورجه وُرجه كنان توي دشتهاي بيكران ميچرد... از دور نگاهش ميكنم. خنده بر لبم مينشيند....
شيطان است و اروم و چموش... روحش مثل ظاهرش... ارام و چموش و سفييييد.
+ نوشته شده در جمعه بیست و نهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 2:26 توسط محمد رضا نوروزی
باغ به باغ