كاكلي

پاييز كه مياد همه چيز تغيير ميكنه. همه چيز ناگهان دچار ديگرگوني ميشه. هيچ كدوم از فصلهاي ديگه براي من اينطوري نيستند. اصلا پاييز با عاشقي گره ميخوره. براي من. هوا خنك ميشه،رنگه كه توي زمين و زمان و لابلاي درختا پاشيده ميشه، صداي خش خش برگا زير پا شنيدني ميشند. نمناكي هوا رو روي پوست و ذهنت ميتوني لمس كني. انتظار بارون ميكشي، اسمون خاكستري تيره ميشه و سر و صورتت پر ميشه از قطره هاي باروني كه ناگهان شروع شده، باد ، باد ميوزه و همه چيز رو در چشم به هم زدني به هم ميريزه. قرارهاي دوستانه ميگذاري ، يا تنهايي ميري گالري،گالري برگ، اريا، موزه هنرهاي معاصر،شيوا، يا هر گالري ديگري سراسر شهر. چشم و ذهن و مغزت رو با عكس و نقاشي و طراحي و مجسمه و مفهومي پر ميكني و مياي بيرون قدم ميزني و به خونه ميرسي. هوا پاييزي است. زود تاريك ميشه اسمون و زود به خونه ميرسوني خودت رو .  وتا صبح حتي توي خواب منتظر شنيدن رد پاي بارون ميموني.... واي كه وقتي بارون ميزنه... صداي بارون به شيشه ها. به كانال كولر. به سطح خيابون.... و بوي مست كننده ي بارون ، صبح زود.... از باغچه و خيابون و پياده رو هاي خيس.... پاييز  كه مياد همه چيز تغيير ميكنه.... پاييز عاشقانه هست و عاشقانه مستم ميكند. پاييز رسيده. با شكوه و با رنگ و با هياهو