امروز شنیدیم که اعضای فرهنگستان علوم ایران در نامه ای به دکتر روحانی خواستار فضای باز در دانشگاه ها شده و از او خواستها به فکر دانشگاه ها بوده و استقلال دانشگاه ها را به آنها بر گرداند ، سهمیه بندی جنسی را حذف کنند و ...

این خواسته ها از مهمترین خواسته های دانشگاهیان بوده است. این خواسته ها خوبند و بیشتر از آن مورد نیاز اند و ....

اما.یک امای مهم این وسط وجود دارد. این آقایان که اکنون با شروع دولت تازه این نامه را نوشته اند ، تا دیروز کجا بوده و چه میکردند. این نامه مرا به شدت یاد عروسک های خیمه شب بازی میاندازد. اوضاع دانشگاه ها در دو دولت پیشین به این وضع افتادند(نه که قبل از آن نبودند، در این دو دولت بر آنها تاکید شد) و یک کلام از دهان این حضرات بیرون نیامد. اکنون با بیرون رفتن ریاست دولت قبلی و آمدن دکتر روحانی این آقایان فیلشان یاد هندوستان افتاده؟ یا للعجب....وضع ما این بوده و خواهد بود تا زمانی که ترس و مصلحت جایش را به شجاعت و عقلانیت بدهد. فردا روزی کسی دیگر رئیس میشود همه ی اینها بله قربان گوی او میشوند. ...

در نامه ی حاضر۷ خواسته ی مهم این گروه از علم ورزانِ به نام کشور آمده است.در میان این ۷ بند تقریبا همه ی آنها در مدت ۸ سال گذشته به وضعیت اسفناکی دچار شده بودند(قبلا هم اوضاع بهتری نداشتند اما حداقل بر حفظ ظاهرشان تاکید میشد)...در دو دوره ی قبلی  ریاست جمهوری سهمیه بندی جنسیتی تشدید شد و رسما اعلام شد ، تحصیلات تکمیلی به شکلی سرطان گونه رشد پیدا کرد و تمرکز یافته به جذب دانشجو در این مقاطع پرداختند، ترکیب جمعیتی هیات علمی را به سادگی تغییر دادند ،ریاست دانشگاه ها را به راحتی تغییر دادند و افرادی رابه ریاست دانشکده و دانشگاه ها گماردند که صدای اعتراض بسیاری را در آورد ....و در همه ی موارد فوق دریغ از یک اعلامیه یا بیانیه از این گروه متشخص.!

آقایان ، خانمهای عضو فرهنگستان علوم....سکوت و مصلحت سنجی نزد نخبگان اثراتی بس شگرف و شگفت دارد....بنابراین اشتباهات ایشان را میتوان در حکم خیانت دانست.خیانت در امانت این مردم ....