بخشي از كيش نوشته هاي ٩٢
دريا دعوتت ميكند . دريا صدايت ميكند. دريا ميخواندت. با موج .با موجهاي كف آلود. با پيش آمدنهاي اخمو ، گاه عصباني ، گاه مهربان و هزار گونه پيش آمدن و اما همواره پس رفتنهاي آرام. دريا صدايت ميكند با آبي كم نظيري كه الان كدر است و موجهايش عصباني. شادي هايي كه از صداي آدمهاي دور و نزديك بر مي آيد . خردسالاني كه جبر دنيايمان هنوز از آب دورشان نكرده جست و خيزي ميكنند و تني به آب ميدهند. انگار كه انها دعوت اين دريا را جدي تر گرفته اند.... اصلا كودك كه باشي هر دعوتي و هر صدايي را جدي تر ميگيري. بي ملاحظه .....
دريا ميخواندت.... اگر كودك درونت را جدي بگيري ميشنويش.... كودكي هست كه ميشنود .... ميدانم....
+ نوشته شده در جمعه شانزدهم فروردین ۱۳۹۲ ساعت 18:29 توسط محمد رضا نوروزی
|
باغ به باغ