از گذشته ها که من خردسال بودم توی خونه مباحث جامعه شناسی خیابانی حضور و رواج داشته(منظورم از جامعه شناسی خیابانی اون دسته مباحثی است که هر کسی و در هر سطح دانشی توی کوچه و بازار و تاکسی و ... در بارش حرف میزنند...از عالم سیاست گرفته تا اقتصاد کلان و روابط بین الملل و ...)یکی از این دست مباحث که همیشه هم موافقان زیادی داشت خلیج فارس و تنگه ی هرمز و سلطه ی ایران بر این آبراهه ی مهم جهانی و اینا بود و خوب یادمه که همواره با این گفته ها بحث به اینجا میرسید که اگر امریکا به ایران چپ نگاه کنه ایران همین تنگه رو میبنده و اونوقت واویلا ...دنیا باید کرکره ی همه ی کارخانه هاش رو بکشه پایین و مظلومانه و بدبخت و مفلوک منتظر رحمت و کرم  ما بمونه و چه و چه و چه....همیشه هم پرسش من بی جواب میموند که خوب آخه چظوری یه تنگه رو میشه بست؟ در داره؟ از این میله های روی ریل قطار داره که بیاد پایین؟زنجیر میکشند و قفل بهش میبندند؟ و ....

حالا سالها از اون دوران گدشته و موضوع اصلا برای من به فراموشی سپرده شده بود تا اینکه دوباره این روزها بحث بسته شدن تنگه دوباره بروز کرده....هنوز هم پرسش من همونی است که قبلا بود اما این بار رفتم سراغ تا ببینم اصلا این کار سودی هم داره یا نه....اصلا این تهدید دنیا رو با دردسر مواجه میکنه یا نه....

اصل قضیه ی بسته شدن تنگه هرمز به این ربط داره که حدود ۲۰ درصد نفت خام مورد نیاز دنیا از این آبراه هی بسیار مهم گذر میکنه و خوب بستن آن یعنی یه دردسر جهانی و حتی بیشتر از دردسر...یه شوک به همه ی دنیا....اگر بعدا در باره ی تکنیک بستن این آبراهه چیدی فهمیدم براتون مینویسم. اما نکته ی مهم ی که الان به ذهنم میرسه اینه که آیا واقعا این تنگه مالِ ایرانه که ما بتونیم ببندیمش؟

این عکس ماهواره ای رو ببینید(احتمالا همتون جغرافیای مقدماتی را بلدید ...اما به هر حال برای خالی نبودن عریضه مینویسمش)

    

شمال تنگه هرمز ما هستیم....اصلا شمال خیج فارس و عمان ما هستیم...اما در جنوب تنکه ی هرمز دیگه ما نیستیم...عمان هستش و بخشی از حاکمیت بر تنگه هم به عهده ی اوست. خدا رو شکر که اینجا تنگه هستش و اصلا پهناوری اش آنقدر نیست که کنترلش به دست جهانیان بیافتد(منظورم آبهای بین المللی است. به عبارتی هر جایی از دریا و اقیانوس که بیشتر از ۱۲ مایل دریایی از ساحل یک کشور فاصله داشته باشد آبهای آزاد و بین المللی شنخته شده و به هیچ کشوری متعلق نیست)

حالا با همه ی این اوصاف از ساحل ایران و عمان ۱۲ مایل دریایی که دور شویم هنوز در آبهای محلی و کشوری قرار داریم...پس ناگفته پیداست که تنگه ی هرمز مالِ ایران نیست.بخشیش از آنِ ما و بخش دیگریش از‌آنِ عمان است.

ما میتوانیم بخش مربوط به خودمان را به هر شکلی که میخواهیم ببندیم یا به عبارت درست تر مدیریت کنیم...اما بخشی که به عمان ربط دارد اصلا در حیطه یکنترل ما نیست و اگر بخواهیم آن را در دست بگیریم یا مدیریت کنیم دو حالت بیشتر ندارد...یا باید با عمان قراردادی همکاری و ...داشته باشیم(که نداریم ظاهرا) و یا اینکه به زور(جنگ) این کار را بکنیم(که ظاهرا قصدش را نداریم)

حالا بیایید فرض کنیم که ما اصلا بخش خودمان را بخواهیم ببندیم و بگوییم آقا جان اصلا از اینجا هیچ کسی حق ندارد گذر کند....واقعا چه اتفاقی می افتد؟ نقشه ی ۳ را ببینید....خطوط کشتیرانی بین المللی که کشتی های بزرگ را در این آبراهه  حرکت میدهند و نفتکش های غولپیکر هم بخشی از آن هستند اصلا از مرزهای آبی ایران گذر نمیکنند. چون عمق مرزهای آبی ایران آنقدر زیاد نیست که بتوانند در آن حرکت کنند...بنابر این بستن این آبراهه به نظر توسط ایران(به تنهایی) شدنی نمی آید...البته پس از اینکه کشتی ها از تنگه گذر کردند اوضاع عوض میشود و کشتی ها به داخل ابهای ساخلی و ملی ایران وارد میشوند چون عمق این سو زیاد میشود و آن سو کم....آنوقت بازی هم معکوس است. به هرحال خود تنگه را نمیتوانیم کنترل کنیم. اما اختیار آبهای خودمان را که داریم(داریم؟).

اما نکته ی دیگری که به نظرم مهم است این که خوب است ایران بتواند این کار را بکند...حتی تهدیدش هم خوب است....و یا مزاحمت ایجاد کردنش برای آن بخش از آبهای تنگه که در آبهای عمان است....جواب باید داد این مزاحمت های بین المللی و اعراب را....همین.