دوشنبه ای که گذشت آخرین برنامه ی آسمان شب پخش شد و من مهمان این برنامه برنامه بودم. ۱۰ سال گذشت.به همین سادگی.ده سال از نخستین برنامه ی آسمان شب که دست برقضا مهمان آن برنامه هم بودم گذشت و درمیان این دو برنامه نیز به فراخور موضوع و زمان و شرایط در برنامه شرکت کرده ام. مدت کوتاهی هم اجرای آن را برعهده داشتم.گاهی با پوریا و یا بابک در برنامه حاضر بوده ام و چه برنامه هایی بوده(به خصوص آنهایی که با پوریا بوده ام)یکی از برنامه ها در یک پاییز بارانی پخش میشد و من به دلیل ترافیک شدید دیر رسیدم.خیس از باران با ظاهری وحشتناک…در یکی از برنامه های نوروزی با اجرای آقای افشاریه دروغ ۱۳ را کار کردیم و چه هیجانی داشت وقتی که افشاریه ی عزیز با هیجان خبر پیدا شدن موجودات فرازمینی را اعلام میکرد.یک بار هم توی منزل سیاوش صفاریان پور کلی درباره ی برنامه های سری جدید آسمان شب صحبت کردیم و گفتگوهایمان را ظبط کردیم تا مدل جدیدی از آسمان شب را اجرا کنیم و متاسفانه هم آن برنامه ها اجرا نشد و هم من مدتهای نسبتا طولانی ای در برنامه حاضر نشدم و همین عدم حضورم چه حرفهایی را که بین دوستان و شاگردانم ایجاد نکرد و …و…و….

آسمان شب برایم تداعی کننده ی بسیاری از خوشی ها و ناخوشی های دوران نجوم آماتوری من است. در مقام یک منجم آماتور…در مقام یک معلم و در مقام یکی از ایرانیان با همه ی صفات خوب و بد موجودمان…و همیشه با همه ی اختلاف نظر ها و عقایدم از آن حمایت کرده ام…دوستش داشته ام و بودنش را خواسته ام و حالا به دلیل نادانی یا کج فهمی برخی ها آسمان شب تمام میشود.این برخی ها میتواند آنهایی باشند که آسمان شب را بخشی از مایملک خود میدانند….میتواند آنهایی باشند که به داشتن نام ایران در انتهای نام موسسه شان افتخار میکنند…میتواند آنهایی باشند که با رفتارشان ارزش هر نوع مدیریتی را به پایینترین سطح خود تنزل داده اند و حتی میتواند آنهایی باشند(مثل سیاوش و فواد صفاریان پور)که بالاخره خسته شده اند….این آخرین برنامه ی آسمان شب بود….جمله ای که به آرامش تمام از دهان سیاوش صفاریان پور دو شب قبل از شب یلدا بیرون آمد و تحت توجه بی خردانه ی تلویزیونی ها سه هفته بعد از شب یلدا شما شنیدیدش…کاش این هم دروغ ۱۳ دیگری باشد که مجری آسمان شب اعلامش کرده است.کاش ...


پی نوشت:تصویر اول کار سیاوش صفاریان پور است.پس از آخرین برنامه ی آسمان شب -دو سه شب پیش از یلدای ۱۳۸۹

تصویر دوم را فکر میکنم کار بابک تفرشی باشد پس از ضبط برنامه ی نوروزی آسمان شب در سال ۱۳۸۰ (احتمالا) در یک شب پر باران در خانه هنرمندان