مراسمش را در محل اجتماعات انجمن مهندسین مشاور برگزار گردند و بسیاری از محیط زیستی ها و دوستداران طبیعت ایران در آن شرکت کردند.مراسمی که به یادآوری  خاطراتی از او،سخنانی در باره ی رفتار و منش او ، نمایش فوتوکلیپهایی از او و بخشهایی از فیلمی که او در میانکاله ، چند قطعه ترانه که به شکل زنده اجرا شد و ... پرداخت. روحش شاد....روحی که شاید الان درباره ی راهکارهای خشک شدن دریاچه ی ارومیه فکر میکند، یا نگران میانکاله است یا برای  استراحتی کوتاه به کالمند رفته و ....(این بخشی از صحبتهای همسر زنده یاد بود در آخر  مراسم)

نکاتی چند:

زنده یاد بهرام سلطانی با سازمان محیط زیست در این روزگار خوش نبود و طرح هایی از آن را به سخره میگرفت. مثل معرفی ببر به میانکاله...این را همه میدانیم و درستی اش را هم کم و بیش قبول داریم....این را برادر استاد گفت. پس از آن بود که دکتر صدوق با چهره  و روی تُرُش کرده به همراه برخی همکارانش از مجلس بیرون رفتند(او مسئول مستقیم این پروژه ی عجیب و بی معنی بوده)

مراسم خیلی کشدار بود و کمی خسته کننده شده بود. آخر مراسم که همسر استاد صحبت میکردن حداقل یک سوم سالن خالی از افراد بود. چرا نمیتوانیم موقعیت و شرایط را درک کنیم و طبق برنامه ی اعلامی پیش برویم؟)

در مراسم خاکسپاری خواهرِ استاد گریه کنان میکفته: کانبیز، جای تو اینجا نیست تو باید در میانکاله باشی....این را در مراسم برادرش گفت و درخواست کرد که ای کاش در میانکاله یادبودی برایش ساخته شود....به فاصله ی کوتاهی، یکی از معاونین سازمان محیط زیست اعلام کرد ساختمان تازه ی محیط بانیِ میانکاله به نام کامبیز بهرام سلذانی نامگذاری شده و افتتاح خواهد شد. این خبر با تشویق همه ی حاظران مواجه شد.

حضور مژگان جمشیدی که مدت کوتاهی قبل همسرش را که از طبیعت دوستان به حق در ایران بود به شکل شگرف و اندوهناکی از دست داده بود خیلی تاثیر گذار بود.